6. Werken voor de melaatsen

Aan de stok

Van in het begin krijgt Damiaan het met allerlei mensen, instanties en oversten aan de stok. Net zoals de melaatsen verbiedt de gezondheidsraad in Honolulu hem om het eiland te verlaten. Damiaan veegt daar zijn voeten aan. Hij komt en gaat telkens hem iets belangrijk voor zijn missie wordt geweigerd.

Manusje-van-alles

Damiaan ziet de mens achter de melaatsen en leeft met hen samen, eet met hen, luistert naar hun verdriet. Er is geen arts op het eiland, dus voert hij maar zelf de amputaties uit en verzorgt hij de etterende wonden. En omdat de bisschop zelf niet op het eiland mag komen, wijdt Damiaan zelf zijn zelfgemaakte kerk in.

Koppige lastpost?

Hij krijgt het zwaar aan de stok met zijn Nederlandse confrater die Damiaans handelswijze helemaal niet ondersteunt. Damiaan valt zijn oversten constant lastig. Hij vraagt hen om kleren, bouwmaterialen, hulpgoederen en echte hulp. Het duurt niet lang of Damiaan heeft een reputatie als lastpost, koppigaard en ongehoorzame.

Echte vriend!

Lastpost? De melaatsen denken er anders over. Damiaan is hun vriend, Kamiano. Eindelijk is er iemand die hen helpt, zonder te vragen of ze katholiek zijn. Eindelijk iemand die er voor zorgt dat ze tenminste een deken krijgen, een deken waarin ze binnenkort ook kunnen worden begraven. Want als er één schande is, dan is het wel om na je dood naakt in de grond gestopt te worden.

Betere infrastructuur

Damiaan geeft zijn mensen houten huisjes in plaats van vochtige hutten. Er komt een hek rond de begraafplaats, zodat de varkens de grond daar niet meer kunnen omwoelen. In de vloer van zijn kerk maakt hij gaten, zodat de melaatsen hun slijmen kwijt kunnen. En het dorp krijgt zelfs een waterleiding.

Leefbaarder eiland

Damiaan zorgt er ook voor dat de mensen iets te doen hebben. Hij richt een fanfare op met bij elkaar gebedelde instrumenten. Deze mensen verzorgen voortaan de begrafenissen. Hij schakelt hen ook in bij het verzorgingsproces van de zieken en wezen. Damiaan bouwt zelfs een weeshuis. Voor hem zijn dit dan ook zijn kinderen. Hij organiseert paardenrennen, de kinderen mogen aan zijn pijp trekken en hij eet samen met hen uit één pot.

Afgunst

Tussendoor blijft hij oorlogjes uitvechten met zijn oversten, de gezondheidsraad, zijn confraters, met de protestanten,... Alles moet wijken voor zijn melaatsen, daar leeft hij voor. Dat blijft niet onopgemerkt. De koning van Hawaï ontvangt Damiaan en op het eiland krijgt hij het bezoek van de prinses. Hij wordt zelfs tot ridder geslagen, terwijl de bisschop maar grootofficier is. Dat wekt heel wat afgunst op.